Het gevaar van 'sabotage' van contact tussen kind en de ouders:
http://www.3sat.de/mediathek/?mode=play&obj=60377

(Hier de vertaalde tekst en link naar samenvatting van publicatie)
   -
"Kinderen hebben contact nodig.
Gevaar voor depressie is bij scheiding groot: “Omgangssabotage, het contact saboteren tussen kind en ouder(s), zorgt dat kinderen gescheiden van een of beide ouders ziek worden”, zegt specialist-arts prof. Ursula Gresser.  
Deze arts heeft de zes recentste internationale wetenschappelijke studies over dit thema uitgewerkt." 

(Deze link komt via adoptieprocesdeskundige Arun Dohle, waarvoor dank).

- Onder de gepubliceerde tekst, vertaald uit het Duits, maar eerst

mijn samenvatting van de zes minuten-film:  -
Het afbreken van contact met ouders maakt kinderen ziek, zelfs naar de volwassenheid, en dit duurt veel langer dan bij rouw na overlijden van de ouder(s). 
De gebruikte (wetenschappelijke, diagnostische) onderzoeken keken naar de gevolgen op de gezondheid van kinderen na de scheiding. Gevolgen met ziekte, psychische pathogenie, schoolverzuim, etc.. Ziektes die ook na hun 18e kunnen voortbestaan.
{Politiek: daaraan zijn hoge kosten verbonden! Dus het lage niveau van ‘jeugdzorg’ is geen bezuiniging, doch kent dure gevolg-kosten!}!
(Er worden voorbeelden gegeven.)


Het weghouden van ouder(s), de vertrouwde omgeving voor een kind, door middel van bijvoorbeeld vonnissen, gezinsvoogdijbeleid of negatie van het kindbelang, wekt heimwee en andere verschijnselen op in de psyche van het kind.
Ook al zijn de ouder(s) eigenlijk bereikbaar, voor het ontvankelijke kind onder vreemde druk is dat niet zo. (Die 'druk' kan komen door uithuisplaatsing in vreemde pleegsetting of een onverwerkte ouder met omgangssaboterende mentaliteit).
En die psychische druk moet er op een of andere manier uitkomen, fysiek of psychisch, de gezondheid schadend.
Een van de onderzoeken (maar denk ook aan Mary Dozier, 2002, https://issuu.com/tjwstrubbe/docs/gehechtheid__diagnostiek_en_jeugdzo , t.a.v. cortisol-gehalte) toont aan dat de psyche ook het fysiek aantast.

Door de stressreactie, die het kind (in afhankelijkheid van de opvoeder) niet kan uiten, en schijngedrag moet gaan vertonen, schaadt het te hoge cortisol-gehalte (=een stresshormoon) de gezondheid.
Rechters kijken toe zonder kennis, dus zonder kinderbeschermend inzicht, en blijven geloven in de laag-opgeleide professional. (Regelmatig lijkt het er op dat eerder de professional beschermd wordt dan het kind in contactbehoefte).

In het juridische vakblad NZFam – Neue Zeitschrift für Familienrecht, 21/2015 (“Macht Kontaktabbruch zu den leiblichen Eltern Kinder krank? Eine Analyse wissenschaftlicher Literatur”) – heeft prof. U. Gresser haar studie gepubliceerd. 

Rechters: -
Na deze publicatie, zo zegt professor Gresser, kunnen rechters niet meer zich verschuilen door dit kindbelang te negeren.
De rechter (of gezinsvoogd) die nu nog contactbeschadigend handelt, handelt willens en wetens kind-beschadigend, een vorm van institutionele kindermishandeling {,en dient een specialist in te schakelen voor ouders en kind; in Nederland wegens BW1:262 lid 1 en 3}.

Het artikel hierover is te lezen op: http://www.3sat.de/page/?source=/nano/medizin/187842/index.html :

“ ‘Kinderen hebben behoefte aan contact –
Risico op depressie is groot bij kinderen onder scheiding’ –
"Contactsabotage naar ouders maakt kinderen na de scheiding ziek", zegt Ursula Gresser. {Dit geldt zeker ook bij Uithuisplaatsingen, dubbelop}.
De arts heeft de zes meest recente internationale studies over dit onderwerp geëvalueerd.
"Het verlies van contact met levende ouders schaadt kinderen ongeveer twee keer zo lang en drie keer zo intens als het contactbreuk wegens de dood van een ouder," zegt Gresser.

Volgens de studies treedt het vaakst depressie op, op de tweede plaats verslaving, als stoornis. "Rechters en ‘jeugdbescherming’ kunnen zich niet langer erop beroepen dat ze d.m.v. een contactbreuk (of te slechte bezoekregeling) ‘ten behoeve van een kind’ handelen. Diegene die nog steeds verlies van contact veroorzaakt, heeft nu kennis over het schadelijk effect."

Ten minste 13 % van de kinderen hebben gescheiden ouders –
In 2014 werden 166.199 huwelijken ontbonden in Duitsland, volgens het Duitse Federaal Bureau voor de Statistiek.
134.803 minderjarige kinderen werden daarmee getroffen door echtscheiding, waarmee ze hun vertrouwde omgeving, en hun ‘thuis’, verloren. {Dat kan ook door niet-gediagnosticeerd Uithuisplaatsen; dubbelop}.
Het is meer: officiële cijfers over de kinderen van de scheiding van niet-gehuwde ouders bestaan niet (en daar gebeurt het ook).

En meer en meer conflicten tussen ex-partners {al dan niet geëntameerd door een te ondeskundige, escalerende gezinsvoogdij - [noot 1]} over hóé om te gaan met hun kinderen belanden in de rechtszaal. In 2014, waren er (in Duitsland) 56.400 procedures over omgangsrecht bij de Duitse gerechten, tien jaar eerder waren dat er slechts 35.156.

Elke zesde gezin met minderjarige kinderen in Duitsland heeft – geschat door de "Duitse Jeugdinstituut" (DJI) – een scheidingshistorie achter de rug. Het Instituut is van mening dat ten minste 12,5 % van de minderjarigen gescheiden ouders heeft. Andere studies wijzen zelfs op meer dan 20 %."

- - - - -
Noot 1:    http://jeugdbescherming.jimdo.com/kwaliteit/gevolgen-voor-het-kind/ en http://jeugdbescherming.jimdo.com/kwaliteit/kinderen-missen-ouderschap/ , alsmede http://jeugdbescherming.jimdo.com/kwaliteit/misleidende-gezinsvoogden/ , en meer aldaar. 

Dat is belangrijk in veel cases, die onder te ondeskundige gezinsvoogdij escaleren of minimaal beïnvloed werden.
Het is goed dat ouders voor hun ontvankelijke kind in deze verwarrende tijd voor het kind deze speciale kennis tot zich nemen en tot een mentale keuze komen. En deze delen met de andere ouder en familie, zonder verwijt, dus zonder een psychische muur te bouwen, om tot een oplossing te komen, liefst zonder de schadende gezinsvoogdij/jeugdbescherming/'Veilig Thuis'.